Ceny paliw w Libya

Ceny paliwa w Libii: Dlaczego pompy są prawie za darmo

Libia ma najtańszą benzynę na Ziemi. W cenie około 0,023 dolara za litr — około 0,09 dolara za galon USA — kierowca libijski płaci mniej za pełny zbiornik niż większość ludzi wszędzie płaci za jedną kawę. W ujęciu lokalnym litr kosztuje około 0,15 LYD. To plasuje Libię na 1. miejscu z 170 krajów za najniższe ceny na pompie na świecie, znacznie poniżej światowej średniej około 1,484 dolara za litr. Diesel wyceniony jest identycznie, na około 0,023 dolara za litr.

Jak może paliwo kosztować prawie nic?

Krótka odpowiedź to jedno słowo: subsydia. Libia jest głównym eksporterem ropy naftowej — ropa naftowa stanowi centrum jej gospodarki, stanowiąc przytłaczającą większość dochodów rządowych i przychodów eksportowych. Siedząc na największych potwierdzonymi rezerwach ropy naftowej w Afryce, kraj przez długi czas traktował tanią domową paliwę jako swego rodzaju prawo każdego obywatela, finansowane bezpośrednio z przychodów z ropy. Zamiast opodatkować paliwo tak, jak robią to większości rządów, Libia robi coś wręcz odwrotnego: wylewa publiczne pieniądze na utrzymanie cen ustalonych na ułamku tego, co paliwo jest warte na światowych rynkach.

Ponieważ cena ustalana jest administracyjnie, a nie przez rynek, prawie się nie zmienia, nawet gdy globalna ropa naftowa szaleje. Praktycznie nie ma podatku na paliwo wbity w cenę na pompie — liczba, którą płacisz, odzwierciedla decyzję polityczną, a nie koszt rafinacji, importu i dystrybucji produktu. Luka między ceną subsydiowaną a rzeczywistym kosztem jest ogromna, a ta luka jest absorbowana przez państwo.

Waluty i zwrot importu

Tutaj sytuacja Libii staje się skomplikowana. Chociaż eksportuje ropę naftową, Libia nie rafinuje wystarczająco, aby spełnić swój własny krajowy popyt. Lata konfliktu uszkodziły zdolność rafinacji, więc duża część skończonej benzyny i dieslu faktycznie jest importowana — a następnie sprzedawana lokalnie za ułamek tego, co za nią zapłacono. To czyni subsydium podwójnie drogo: państwo kupuje paliwo za granicą w twardej walucie i odsprzedaje je za grosze w dinarach libijskich.

Słabość dinara wobec dolara USA amplifikuje napięcie. Ponieważ imporcie są płacone w dolarach, podczas gdy przychody z pomp przychodzą w miękką walutę lokalną, każdy sprzedany litr pogłębia fiskalną dziurę. Ta dynamika również napędza bezbronne przemycanie: przy tak niskich cenach paliwo jest rutynowo wysysane przez granice, aby być odsprzedane po stawkach rynkowych gdzie indziej, chroniczny drenarz, który kolejne rządy libijskie zmagały się, aby powstrzymać.

Czy trend może trwać?

Nie ma niezawodnej historii cen do wykreślenia wyraźnego trendu, ale siły strukturalne są dobrze znane. Ultra-takie paliwo jest znamieniem bogatych w ropę państw, które opierają się subsydiom — klub, który obejmuje Iran i Wenezuelę, obie z których siedzi blisko dna globalnego stołu cen obok Libii. Nawet inni afrykańscy producenci ropy, tacy jak Angola, pobierają zauważalnie więcej, gdy ich własne reformy subsydiów zaczęły boleć. Lekcja w tych gospodarkach jest spójna: subsydia tego rodzaju są fiskalne kruchymi, a ciśnienie na podniesienie cen ma tendencję do budowania się w czasie, nawet jeśli zmiana przychodzi wolno.

Na razie jednak Libia pozostaje globalnym odstającym. Możesz porównać to ze wszystkimi innymi krajami w naszym przeglądzie światowe ceny paliwa, aby zobaczyć, jak daleko poniżej paczki siedzi.

FAQ